Κάθε μέρα συνάνθρωποί μας δίνουν τέλος στη ζωή τους λόγω της οικονομικής κρίσης. Δεν αρκεί η θλίψη, το σφίξιμο στη καρδιά, το δάκρυ μας…
Η δολοφονία δεν είναι μόνο φυσική. Σκοτώνουν τα όνειρα μας, τα όνειρα των παιδιών μας, τις ζωές μας… Πότε θα αντιδράσουμε επιτέλους;
Πρέπει να βρούμε νεκρό τον αδερφό μας, τη γυναίκα μας, τον πατέρα μας για να καταλάβουμε ότι το μνημόνιο δεν κάνει διακρίσεις… είμαστε όλοι θύματα, είμαστε όλοι συνένοχοι…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου